Psychologia wychowania dorosłego

Psychologia wychowania dziecka opiera się na jednym kluczowym założeniu: aby dobrze wychować dziecko, najpierw trzeba „wychować” samego siebie. Oznacza to że najpierw musimy zdać sobie sprawę z włąsnych niedoskonałości.

Każdy dorosły niesie w sobie pewne cechy, które można uznać za łagodne formy zaburzeń osobowości — np. nadmierną kontrolę, lęk, potrzebę uznania czy trudności w regulowaniu emocji. Nie u wszystkich są one uwypuklone w takim samym stopniu, bądź jednak pewny że są, wpływają na sposób reagowania. Jeśli pozostają nieuświadomione, automatycznie przenosimy je na dziecko.

Proces wychowania często staje się nieświadomym „klonowaniem siebie”. Dziecko przejmuje nie tylko wartości i zachowania, ale też nasze lęki, schematy myślenia i sposoby radzenia sobie z emocjami. Powielamy to, czego sami doświadczyliśmy — nawet jeśli było to dla nas trudne.

Świadome rodzicielstwo polega więc na zatrzymaniu tego mechanizmu. Kluczowe jest:

• rozpoznanie własnych zaburzeń i ich źródeł,
• akceptacja własnych ograniczeń,
• praca nad zmianą szkodliwych wzorców.

Dopiero wtedy wychowanie przestaje być powielaniem błędów, a staje się procesem rozwoju — zarówno dziecka, jak i dorosłego.

Psychologia wychowania dziecka

• Dzieci uczą się głównie przez obserwację. Twoje zachowanie ma większy wpływ niż jakiekolwiek deklaracje.
• Niezależnie od kultury, dzieci rozwijają się najlepiej w środowisku opartym na szacunku, poczuciu bezpieczeństwa, empatii
• Dziecko nie potrzebuje idealnego rodzica, tylko przewidywalnego i bezpiecznego emocjonalnie. Spokój i konsekwencja są ważniejsze niż bezbłędność.
• Stwórz dziecku środowisko wolne od lęku.
• Chroń dzieci przed złymi ludźmi i niebezpieczeństwami. Jesteś jego jedyną nadzieją.
• Określaj jasne granice, dają one dziecku poczucie bezpieczeństwa. Brak granic to nie wolność, tylko chaos.
• Pamiętaj że dziecko nie jest Twoją własnością, żyje dla siebie, naucz go żyć tak aby potrafiło sobie poradzić kiedy już zabraknie Twoich światłych rad. Pozwól dziecku być inne niż Ty.
• Wychowanie to proces. Nie wychowasz dziecka tu i teraz. Nie wymuszaj zachowań tam gdzie bezpieczeństwo dziecka nie jest zagrożone.
• Gotowość do przyznania się do błędu i zmiany podejścia jest oznaką siły, nie słabości.
• Najważniejsze nie jest to, czy robisz wszystko dobrze, ale jakość relacji z dzieckiem. Bez niej nic się nie uda.
• Pozwalaj dziecku popełniać błędy, eksperymentować. Nie rób wszystkiego za niego.
• Odpowiadaj na pytania które zadaje dziecko, nie narzucaj kierunku myślenia tylko podążaj za myśleniem dziecka.
• Ucz współpracy, nie tylko sukcesu indywidualnego
• Mie usuwaj z drogi dziecka wszystkich trudności, tylko te niebezpieczne.